MUZIČKI FESTIVAL SMRTI

Saša Milivojev

MUZIČKI FESTIVAL SMRTI

(O zločinu nad Jevrejima. Stihovi posvećeni nevinim palim žrtvama u Izraelu)

Gledaj, nebo, ako te ima, i zanemi:

u pustinjskom pesku,

gde predaka senke vekovima ćute,

čula se pesma radosti

u zanosnom plesu mladosti.

Ali dođoše zlotvori,

vatrom na sve redom zapucali.

Izrael je ponovo krvario

svojom najsvetijom krvlju.

Ona drevna, vekovna tuga,

što je gorela u getima i dimila se iz peći,

ponovo je suzama natopila zemlju.

Kao u dane crnog Vavilona,

kad sinagoge goreše u noći,

opet je jeknulo zvono bez zvona,

i zakukala deca sa Siona,

dozivajući Boga sa nebeskog trona.

To nije bio juriš u zoru ratnu,

u zoru kletu, kad se zulum budi,

gde vitez viteza na megdanu čeka;

kad ratnik na ratnika muški juriš sprema;

to je bio kukavički zločin,

onako s leđa, sa sajlom oko vrata,

kad svemir nemo gleda

kako brat uzalud grli brata…

Kad vrišti rana i crna tišina,

kad plaču devojke pocepanih haljina,

raskrvavljenih kolena.

Čuj krik što kroz oblake ječi,

kao u dane Aušvica i jada,

streljana su deca nevina i mlada.

I reci svima,

neka čuje cela vasiona:

muziku novog Zida plača,

što ga dželat sazda

od jecaja i bola,

od srušenih snova,

da vekovima plače i peva

o nevinima kojih više nema.